Onslow

Op ons aller FB las ik dat een van mijn vrienden zich ergerde aan alle kansloze en lelijke ouders die ze in de supermarkt zag. Hoewel wij wat jaren in leeftijd verschillen, en de kinderdiscussie voor mij niet opgaat, voel ik als overwegend single aan de ene kant met haar mee, en aan de andere kant maak ik me niet druk.
Het is lastig om als single hier iets over te zeggen zonder defensief over te komen. Op de een of andere manier ben je altijd in het nadeel. Laten we wel wezen: uiteindelijk vindt 99,8% van de mensen het prettig om een vaste partner te hebben, en ontkennen dat dat zo is (wat ik haar overigens niet verwijt) is ijdel. En dan heb ik het over degenen die ervoor openstaan, dus niet mensen die net uit een relatie komen of die zodanig met zichzelf in de knoop zitten dat een partner daar niet bij gaat helpen.
Ik heb geen vergelijkingsmateriaal, maar ik stel me zo voor dat tegenover de geborgenheid, vriendschap, maatschappelijke erkenning en vertrouwde seks in een relatie het single bestaan gelegenheid biedt voor seksuele diversiteit, nieuwe contacten (ik denk dat als ik een vriendje zou hebben, ik me iets behoudender zou gedragen) en de absolute vrijheid te doen en laten wat ik wil.
Het single-zijn heeft voor- en nadelen, net zo goed als het stel-zijn.
Ook ik zie weleens mensen lopen die significant minder leuk zijn dan ik. Ik zie het mooie in iedere persoon, en ik denk dat op ieder potje een dekseltje past, maar soms zie je stellen die significant minder leuk zijn dan jij. Onontkenbaar. Van het kaliber vraag-het-vijf-miljoen-mensen-wereldwijd-en-ze-geven-je-gelijk. Dat wil niet zeggen dat ze minder waard zijn of minder het geluk in het leven verdienen. Ik ben niet jaloers als ik een Sharona á la Vicky Pollard naast haar Sjon á la Onslow in de supermarkt diepvrieskroketten in hun kar zie laden, terwijl ze lurken aan roodgeruite bekers gratis koffie. Soms trekt er zelfs een rilling over mijn rug. Niettemin dringt zich de vraag op: wat hebben zij ontdekt waar ik nog niet achter ben? Het stelt me gerust dat als zelfs Vicky Pollard een man kan vinden, de mijne niet ver weg kan zijn. Tegelijkertijd verontrust het me: als zelfs Vicky Pollard een man heeft, waarom heb ik er dan geen?
Na een paar jaar twijfelen ben ik er achter: het heeft geen zin je deze vraag te stellen. Al was het maar omdat ik geen Vicky ben en nog minder een Onslow wil. De vergelijking is op zichzelf dus al zinloos. Vicky en Onslow vormen wel de groep kansloze stellen in de supermarkt, maar er zijn natuurlijk ook sexy, succesvolle, mooie koppels, met wie ik me liever identificeer. Ik ben minstens even leuk, maar/en single. Dit soort dingen gebeurt bij toeval, laat ik me vertellen. Kun je het toeval sturen? Ja. Is het dan nog toeval? Nee. Mag je hopen? Ja. Maar vergeet niet om het beste te maken van het single bestaan, als je er van uitgaat dat dat iets tijdelijks is.
Ik steek over geen van beide de loftrompet af. Over het single zijn niet, omdat ik dat zie als iets tijdelijks en daarmee impliciet als iets onwenselijks. Over het stel-zijn niet, omdat ik nog nooit langdurig onderdeel van een stel geweest ben. Wat ik lees in de bladen die ik koop uit nieuwsgierigheid naar andere gedachten dan mijn eigen, is dat je niet van een ander kunt houden als je niet van jezelf houdt. Ik heb mijn onzekerheden, net als iedereen, maar ik houd zeker van mijzelf. Misschien zelfs teveel, gewend als ik ben aan mijzelf zonder de levende bevestiging in bezit van scheerapparaat en das naast me. Ben ik dan te narcistisch om een man toe te laten? Te kieskeurig? Nee. Hoe verleidelijk deze valkuil ook is, ik heb een breed spectrum en houd van mannen in hun vele verschijningsvormen. Natuurlijk heb ik een eisenpakket. Ik zoek geen Onslow. Maar daar staat tegenover dat ik iemand zoek die bij me past, en ik heb ook flink wat te bieden. Dus ja, ik weiger de Onslow toe te laten in mijn leven, maar dat heeft met kieskeurigheid weinig van doen.
Mijn punt: ik geloof niet in de happy single, omdat in mijn opinie uiteindelijk iedereen verlangt naar huisje-boompje-beestje, inclusief man. Kwestie van bio-politiek. Niettemin pleit ik voor een herwaardering van de single-status, zonder mijzelf daarmee te slachtofferen. En als single-zijn toch iets tijdelijks is, zou ik er tegenaan kijken als tegen je eerste auto: wees er blij mee en koester wat je hebt, tot zich iets beters aandient.