Plooien

Ik heb altijd geroepen dat ik niet (ge)studeer(d) (heb) om mijn ambities in poepluiers en papflessen te verdrinken. Ik wil wel kinderen. Ik weet alleen niet wanneer. Het enige wat ik zeker weet nog vóór ik ze heb, is dat ik wil dat ze genoeg aandacht van mij/ons krijgen en stabiel opgroeien.
Ik denk dat ik degene ben die na de geboorte (eventjes) thuis moet blijven. Al krijg ik een kind met de meest flexibele, geëmancipeerde man op aard', de kans is groot dat hij meer verdient omdat hij een man is, en het daarom rendabeler is om hem méér te laten werken. Bovendien kan hij nóg zo flexibel zijn: het baren zal ik toch echt zelf moeten doen. En hoewel er verhalen bekend zijn van vrouwen die met het kind aan de borst na een enkele dag alweer aan het werk gaan, denk ik niet dat ik tot die groep wil gaan behoren.
(Voor de liefhebber:
http://www.dailymail.co.uk/news/article-1249063/Headmistress-goes-school--7-hours-giving-birth.html)
Zou ik een gelukkige huisvrouw zijn? Mijn beeld van de huisvrouw zoals het nu is, schetst een fulltime moeder, die zorgt dat haar kinderen ontbijt, een douche, een knuffel en een kusje van papa hebben gehad voordat ze, ruim op tijd, op school aankomen. (Ik neem geen bakfiets. Dan liever zo'n hangbakje of zo'n achterlijke kinderfiets-zonder-voorwiel.) Vervolgens gaat mama (dat ben ik dus, maar ik praat over mijzelf in de derde persoon, ook tegen mijn kinderen) verstandige boodschappen doen. Daarna kletst ze een half uurtje bij met de buurvrouw (of de moeders op het schoolplein) om op de hoogte te blijven van alles wat er in haar wereld gebeurt. Eenmaal thuis aangekomen wachten de vaatwasser, het strijkgoed, de vuile was en de vuile ramen op hun dagelijkse routine. Als ik daarmee klaar ben haal ik de kinderen uit school. Na een kopje thee gaan ze aan hun huiswerk, hockeytraining, balletles of lekker spelen met een vriendje. Ik tref intussen de voorbereidingen voor het (zeer ambachtelijke en voedzaamverse) eten. Ik heb nog net de tijd om me even op te frissen als manlief de sleutel in het slot steekt. We eten gezellig samen en ik luister naar mijn mooie, succesvolle gezin. Als de kids slapen kijken hubby en ik nog wat tv, we lezen de krant of we oefenen op een liefdesbaby. En zo gaan de dagen voorbij.
Huismoederschap is een niet te onderschatten taak. Er wordt door sommigen op neergekeken, maar niets is meer misplaatst. Het huisvrouwschap is qua status te vergelijken met het beroep lerares of kleuterleidster: alledrie zijn ze makkelijk te interpreteren als 'pretberoepen' terwijl het juist de kleuterleidsters, moeders en (basisschool)docenten zijn die moeten zorgen dat kinderen uitgroeien tot gezonde, normale volwassenen met genoeg normen, waarden en sociaal besef.
De discussie of je een slechte(re) moeder bent als je part-of fulltime blijft werken na de geboorte van je kroost wil ik hier niet aangaan. Ik denk dat de rollen 'moeder' en 'werknemer' te combineren zijn. Ik denk dat 'persoonlijk geluk' (excusez les mots) en moederschap elkaar niet bijten, als dat persoonlijk geluk in betaald werk ligt. Iedere moeder moet dat voor zichzelf beslissen. Voor mij geldt: komt tijd, komt raad.
Wat ik wel merk is dat ik huishoudelijk werk zeer bevredigend vind. Nu ik met mijn scriptie bezig ben verzin ik soms uitvluchten om er niet aan te hoeven. Ik maak mijzelf wijs dat ik écht niet kan werken in een 'vieze' werkkamer, dus dat ik eerst moet stofzuigen. En even stoffen, als ik toch bezig ben. En een wasje draaien. Zo doe ik iets nuttigs, zodat ik me niet niet schuldig hoef te voelen over het vermijden van mijn scriptie. Als de koningin van het SOG strijk ik soms zelfs mijn beddengoed. Dan komt het satijn beter tot zijn recht, vertel ik mijzelf, en kan ik als een prinsesje slapen onder mijn gladgestreken lakens. Helaas heb ik in de regel niemand om dit kleine genot mee te delen, maar ach. Ongedeeld geneugt telt dubbel. Neuriënd haal ik mijn gloeiende strijkijzer geduldig over de weerbarstige plooien van mijn dekbedovertrek en kussenslopen. De kreukels wijken voor het Sissende Gevaar en laten een gladde, strakke baan achter. Dat heb ik toch maar mooi voor elkaar. Direct resultaat en dat met zo weinig moeite: heerlijk. Dat kan ik van m'n scriptie niet zeggen.
Is dat nog leuk als het niet om één overtrek gaat maar om bijvoorbeeld vier, waarvan één tweepersoons? Is het nog leuk als ik het iedere dag zou moeten doen, als alles wat ik op een dag schoon krijg de volgende dag weer teniet gedaan wordt door een speelpartij, een kleine bedplasser, een ongelukje in de keuken? Ik denk het niet. Ik denk dat het voor mij beter zou uitpakken als ik een baan buitenshuis zou houden. Zo ontkom ik ook mooi aan de luizenmoederverplichting en heb ik minder tijd om te letten op ongestreken beddengoed – dus hoef ik me er ook niet aan te ergeren. Met een beetje geluk kan ik me zelfs externe hulp veroorloven, die schoonmaakt terwijl ik ergens iets aan het managen ben.
Maar die instant bevrediging die huishoudelijk werk met zich meebrengt, ja, daar heb ik soms zelfs aangetaste nagels voor over. Als het met de scriptie even tegenzit, wacht er altijd wel een wasje.