Dickens

Zojuist heb ik een borrel gedronken bij café de Poort. Mijn gezelschap was een zeer aimabele man, die mij een dag eerder vol durf zijn nummer subtiel toespeelde. Ik vind dat iedere man die zulk lef toont, een kans moet krijgen (grenzen bestaan uiteraard, maar hij viel er niet overheen) dus ik ging in op zijn voorstel. Ik was nog nooit bij De Poort geweest, ik moest het zelfs googlen.
Vol goede moed ging ik, frisbeokseld, subtiel geparfumeerd en gescrubd op weg. Om na een paar straten en een enkel stoplicht subiet rechtsomkeert te maken. Wat was er zo dringend? Deo in mijn oksels, serum in mijn haar, ringen om mijn vingers, maar ach, lieve lezer, geen make-up op mijn gezicht. Na een minuutje twijfelen besloot ik toch maar terug te gaan en de oh zo onontbeerlijke streep eyeliner langs mijn wimpers te smeren. Een wereld van verschil, al was het psychisch. Ik heb aan zelfvertrouwen geen gebrek, maar zonder make-up verschijnen op een eerste koffiesessie, nee, dat durf ik niet aan. Ik smste mijn date, en kwam uiteindelijk drie minuten te laat en lichtelijk verhit aan.
Na twee kopjes twee was t tijd voor een wijntje. Ik voelde me best op mijn gemak, de man in kwestie was zeer hoffelijk en deed zijn best, een goed gesprek op gang te houden. Ik was oprecht door hem geboeid en kromp slechts ineen bij de vraag 'waar kom je vandaan'. Hij meende het niet slecht, en stelde de vraag bovendien pas na twee uur praten. Niettemin vond ik het vervelend zoals altijd, temeer omdat ik hem had verteld waar ik vandaan kom. Ik kon mijn korzeligheid niet zo goed verbergen en voelde me tegelijk schaamschuldig over mijn reactie - hij kon niet weten dat het onderwerp 'waar vandaan' bij mij gevoelig ligt en ik het een irrelevante en impertinente vraag vind. Fijngevoelig als hij was, bemerkte hij mijn agitatie en stapte vlug over op een ander onderwerp. Opgelucht nam ik die uitgang aan, en probeerde hem erin te steunen. Helaas verbruidde hij het een nanoseconde later voor zichzelf door te zeggen dat ik 'leek op de Arubaanse vrouw van zijn collega', en dat hij daarom dacht dat ik 'misschien Arubaans was'. Poging mislukt. Ik nam nog maar een slokje van mijn wijn en lachte in schaapachtige ontkenning. Het is niet eerlijk mensen te pakken op iets wat ze onmogelijk kunnen weten. Ik probeerde over mijn griefje heen te stappen en het hem niet kwalijk te nemen. Ik had sinds het middaguur niets meer gegeten en ben geen drank gewend, dus het tweede wijntje steeg vrij snel naar mijn hoofd. Hij was oprecht onderhoudend, gezellig en charmant. Ik besloot mijn energie te steken in conversatie met enkele tong, in plaats van zinloos en onaardig gekaffer – excusez le mot. We spraken nog wat over koetjes en kalfjes, tot ik vreesde hem te schokken met mijn wat onsamenhangend verwoorde mening over arthouse – en dan vooral de onsamenhangendheid ervan.
Ik moest eigenlijk plassen, maar wilde hem niet laten wachten. Het idee was dat onze wegen zouden scheiden, ik de dichtstbijzijnde Mac zou opzoeken, mijn blaas zou ledigen en opgelucht naar huis zou gaan na een prima borrel met een prima man. Een van mijn vriendinnen raadt mij in dit soort kwesties vaak aan: no expectations. Wel, het werkte. Ik heb een hele fijne zondagmiddag gehad, een goed gesprek, een beetje zon en precies genoeg wijn. Mijn blaas werd danig op de proef gesteld toen hij me tot aan de Bijenkorf vergezelde, maar ook dit nam ik hem niet kwalijk. Er zijn belangrijkere dingen in het leven dan instant bevrediging van lichamelijke behoeften en ik voel me zelden zo op mijn gemak tijdens een eerste middag. Vergeleken met de blonde jongelingen waar ik mij recentelijk mee placht te omringen, was dit een welkome verademing. Geen inhaligheid, geen pressie, geen vrekkigheid, geen stekeligheden, geen seksuele toespelingen, niets van dat alles. Was het het leeftijdsverschil van ruim tien jaar, dat de druk van de ketel haalde? Was het de herfstachtige sfeer die om het terras heen hing? Was het de totale en oprechte onschuld waarmee hij me benaderde, of mijn verbazing over een man zonder zichtbaar Leitmotiv? Vaststaat dat ik het oprecht gezellig vond. Al zal hier verder niets amoureus uit ontspruiten, ontspanning zonder hoger doel is ook wat waard. Ik houd van mannen die dingen goed kunnen, zeker als ze uitblinken in conversatie. Gentleman-ness makes D. a happy girl.