Afgelopen zaterdag ging ik weereens naar de Ekko. Na een encounter met een Bart, die naar een andere kroeg moest maar beloofde me te bellen, viel mijn oog op een groepje mensen. De meest opvallende twee van de groep waren lekker vrij aan het dansen – niet van dat laffe heupgeschud waar ik me schuldig aan maak, nee, Dansen met een grote D, dat deden ze. De jongen vond ik knap. Hij was lang en had een grote neus. En omdat ik Vaders en Zonen net uit heb, dacht ik onwillekeurig aan Basarov. De twee gingen in elkaar op. Ik nam aan dat ze een stel waren. Ik richtte mijn aandacht dus ergens anders op. Prompt kwam ik oud-klasgenoot Olivier tegen. Ik vond het oprecht leuk om hem weer te zien en groette hem enthousiast. Toen hij weg was kreeg ik van Basarov een blik die het midden hield tussen verontwaardiging en onbegrip. 'Hij is een oud-klasgenoot!' brulde ik ter verklaring in zijn oor. We raakten aan de praat. We spraken over filosofie, zelfmoord, en, hoe kan t ook anders, Russische literatuur. Het hart van Basarov lag bij muziek, zo zei hij. Mijn hart maakt muziek. Ik mocht er even naar luisteren en hij luisterde ook even naar het mijne. (volgens mij ligt zijn hart bij lyriek - dit terzijde.)
Na een hoop geschreeuwde conversatie en veel geknik en gelach (we stonden nog altijd op die drukke dansvloer in plaats van een rustigere plek op te zoeken) volgde een keurige liplock. Ik ben zuinig op mijn lippen, en hij was het waard. Toen de avond afliep en we besloten er een einde aan te breien verwachtte ik de geijkte uitwisseling van nummers. Ik vond hem leuk. Hij was slim, knap en had een stralende glimlach. Kortom, koffiesessiewaardig. Mijn hart maakt muziek; veeg me op!
De gelijkenis met hoe ik me Toergenjews Basarov voorstel lag in zijn grote neus (bref!) zijn kalme gelaatstrekken, zijn gentlemanachtige voorkomen, zijn intelligente antwoorden en zijn overweldigende persoonlijkheid. Niets dan positiefs dus. Ik wilde Basarov mijn nummer geven, maar hij weigerde. 'Ik vind je wel weer,' zei hij.
Liefste lezer, recentelijk heb ik verzucht dat ik graag gevonden wil worden. Echter, ik ben door schade en schande wijs geworden – voor sommige dingen krijg je maar één kans, en daarna is het echt over. Ook hier heb ik reeds over betoogd. Ik waardeerde het oprecht dat hij niet probeerde in mijn broek te komen (ja, tegenwoordig moet je zoiets waarderen als was het geen vanzelfsprekendheid) maar hoe groot zou de kans zijn dat we elkaar nog eens zouden treffen als hij de kans die ik aanbood niet pakte? Ik begon al aan mijzelf te twijfelen toen ik plotseling dacht: ach, waarom ook niet? Ik propageer het jagermodel eigenlijk al jaren: ik ben geëmancipeerd, heus, maar een beetje rolpatroon op z'n tijd is niet bah. Hoofse liefde is een groot goed. Nu staat er een jager voor mijn neus en het enige wat ik hoef te doen is als een dartele hinde weg te springen tussen de bomen. Maar ik wil blijkbaar niet springen. Ik blijf liever staan en laat me schieten als een sappige gazelle met glanzend traagbruine oogopslag en drumstickbenen.
Ik vraag u: sinds wanneer is jagen zo makkelijk? Hij heeft verdorie gelijk - het is ergens zelfs gênant dat hij het nog uit moet spellen. Ik doe er beter aan, me niet te gedragen alsof hij me afwijst. Het enige wat hij hiermee zegt, is dat hij bereid is, van de moderne conventies omtrent dit soort zaken af te zien en ze, voor de verandering, weer eens om te draaien. Basarov is niet voor niets een onderzoeker en nihilist - nogal wiedes dat hij de onconventionele aanpak prefereert. En dat zou mij, als zelfbenoemd opportuun postkolonialist, toch aan moeten spreken. In plaats van deze frisse benadering toe te juichen, laat ik me aan het twijfelen brengen. Terwijl hij daar toch allerminst aanleiding toe geeft.
Ik heb je vóór maandag gevonden. Ongeacht of hij dit waar kan en wil maken, word ik voor de zoveelste keer met mijn neus op de feiten gedrukt. No expectations, positief noch negatief, hoe moeilijk kan het zijn? Als hij goed genoeg zoekt, vindt hij me inderdaad wel.
(En voor de zekerheid zet ik mijn facebook tijdelijk op zichtbaar voor iedereen die lezen kan. Zelfs prins Charles jaagt met een scherpschuttersvizier.)
Wat vreemd, ik had je zondagnacht al binnen 1 minuut gevonden en een berichtje achter gelaten, maar blijkbaar is dat niet goed doorgekomen :-)
BeantwoordenVerwijderenHaha, nee, dat bericht heb ik gekregen noch gelezen, mijn waarde Basarov! Je zoekability is bewonderenswaardig, en dat zelfs op een zondagnacht. Hier ben ik dan! En nu? :-)
BeantwoordenVerwijderenBazarov was a great devotee of women and of feminine ... beauty, but love in the ideal – or, as he would have expressed it, the romantic – sense he called tomfoolery, unpardonable imbecility
BeantwoordenVerwijderenMaar alles staat natuurlijk open voor discussie.
דָנִיֵּאל --> je weet uit welke taal dit te vertalen als het goed is ;-)
Hoofse liefde is inderdaad een groot goed, dat ben ik met jou en Basarov eens. Het zijn echter zij die het niet ervaren, die klaarstaan met hun vlugge oordeel. Zo ook Jevgeni B.; hij sterft koud en alleen, vanwege zijn principes. Zijn liefde was blijkbaar wat al te hoofs.
BeantwoordenVerwijderenStandvastigheid is bewonderenswaardig, flexibiliteit des te meer. Maar alles staat natuurlijk open voor discussie. :-)
Vertel me eens, D., wat stond er in je originele bericht?
En gij zult een vreemd verhaal zijn in de avonden van alle tijden, o, Deirdre van de Smarten.
BeantwoordenVerwijderenIk weet niet of ik het met Basarov eens ben, overigens. Maar vond het wel een mooie quote, en toevallig vond ik het boekje vandaag in de boekenkast op m'n werk. Dus dat wordt lezen geblazen
Het orginele bericht zullen we nooit meer te weten komen en is verdwenen in de duistere krochten van het internet waar het weg zal rotten, verbitteren, wraak zweren en terug komen om zich totale vernietiging aan te richten. Of zich realiseren op het moment dat ie terug is dat het eigenlijk allemaal wel mee valt dat en dat hij zich daar de hele tijd heeft lopen aanstellen en zich op zal werpen als een nieuwe voorvechter voor vergeten berichten die strijden voor eer, waarheid, oprechtheid ten einde *@#$((#*GROTE EXPLOSIE*..... oh nee..toch het eerste.
Waar beter om de waarheid te achterhalen dan daar wij zij geschapen wordt. Tussen vele vergeten en achterhaalde waarheden...(dit is het moment waarop een taverne te binnen moet schieten waar 'koffiesessie waardige' ontmoetingen plaats kunnen vinden, maar helaas)
Aan u de schone taak om de digitale postduif los laten en aan te geven waar deze heen moet vliegen
Moet ik wachten op haar wraak, of vast beginnen met rennen, of toch maar een taart bakken en een liedje zingen? Met stroop vang je meer vliegen dan met azijn zeggen ze, maar azijn brandt harder, als het erop aankomt. Dat geldt evenzohard voor het bericht, dat er inderdaad beter aan doet een Comite ter Aanbeveling van Vergeten danwel Verloren Berichten en Dergelijke (COVBED) in het leven te roepen – met zichzelf als gevierd voorzitter. De weg naar een Nobelprijs is snel gevonden. Afijn, ik laat me weer meeslepen in een actieheldscenario dat zich wellicht pas over een x aantal jaren (jaahaaren!) zal ontvouwen. De prijs wordt immers zelden uitgekeerd aan personen onder de veertig. (als het bericht toch een eigen leven moet leiden, dan kan een kleine personificatie er ook nog wel bij.) Komt tijd, komt dan raad. Of niet natuurlijk.
BeantwoordenVerwijderen(*blik in een kamer waar twee personen en het voltallige COVBED slap over vergaderstoelen hangt, na de eerste slok van een nieuw soort koffie, met dubieuze amandelsmaak. De dichtgaande deur verraadt nog net het gepantyde been en het ravenzwarte haar van de schijnbaar Koreaanse serveerster. Heb ik iets tegen Koreanen? Nee, het is een masker: de eigenlijke moordenaar is een blonde Deen met stifttanden. Evenmin heb ik iets tegen Denen, stifttanden of mannen, maar iemand moet t doen.*)
Van schone taken kwijt ik mij graag. Waarheid is immer relatief, maar dat is geen reden om hem niet te maken. Om te voorkomen dat ik nóg een bericht de digitale ether in slinger dat me komt achtervolgen, zal ik een milde poging tot versluiering doen. Discretie is óók al zo'n groot goed. Al mijn anti-orientalistische betogen ten spijt, ontkom ik er niet aan.
Laten we de waarheid bespreken in de קפה פלוגה aanstaande zondag, rond vijven. Het helpt als je de woorden zeer letterlijk en bovendien afzonderlijk van elkaar vertaalt – ik ben een beginneling.
Je bent een slimme jongen, je komt er wel uit. :-)
Ach gut, de snelheid waarmee de berichten worden uitgewisseld doen het tempo van Smetana's Moldau verbleken. En met spijt in het hart, zover dat deze in de gevangenis van bot en spierweefsel nog enigszins waagt te bonzen, moet ik u verwittigen dat deze zondag een obstakel zal vormen voor een treffen. Het beste wat te bieden valt is de zaterdagavond.
BeantwoordenVerwijderenAangezien ik mij thans in de positie bevind waarin lange heldendichten niet kunnen worden geevenaard met eenzelfde repliek (lees: aan den arbeid).
Ik zal u een voorstel doen voor een plek, maar deze vereist wat meer speurwerk van uwen zijde (ik moet hierbij opmerken dat je laatste 'raadsel' weinig energie kostte, vandaar dat ik je het hiermee wat moeilijker ga maken)
De taverne bevindt zich aan de straat waar de Ashkenazische gemeenschap haar eerste mogelijkheid verworf de sabbat te vieren en waar Guiseppe Tornatore een meesterwerk over gemaakt heeft.
Mocht dit tijdstip niet schikken, dan zou de dag van Tyr ook schikken?
Waarom interpreteer ik uw zinsnede over mijn raadsel als bespottend? Ik probeerde slechts in lijn te blijven met de moeilijkheidsgraad van uw eerste 'raadsel'. Enough said, lijkt me. :-)
BeantwoordenVerwijderenOm de klopfrequentie van uw hart wat op te krikken moet u wellicht een koptelefoon opzetten – het hoofd als klankkast, van extern aangevoerde klanken of het geruis van uw eigen bloed als de aan- en afvoer van zeewater.
Zaterdag zal ik mij, na mijn werk, begeven naar een feestje ver buiten Utrecht. De dag van Tyr komt mij daarom beter uit.
Ik word verblind door je strategie: datum en tijdstip zijn slechts in secuurheid van afspraak gelijken. Al is het oogstseizoen op de kop af een week voorbij, de laatste aren wachten op hun pluk.
Geenszins was het spottend bedoelt. Een druppeltje teleurstelling op z'n best door gebrek uitdaging, maar daar zal ik niet te zwaar aan tillen. Er vanuit gaande dat u het raadsel heeft weten op te lossen, treffen wij elkaar in de desbetreffende lokaliteit, om, laten wij zeggen, rond 2100 uur?
BeantwoordenVerwijderenD'accord. Toch prettig dat ik niet het onderwerp ben van uw spot, als de eerste de beste kreupele nar. Ik bezit geen belletjesmuts moet u weten, en kreupel ben ik evenmin.
BeantwoordenVerwijderenIk zie u dán. Kunt u me uit de doeken doen, waarom de uitdaging u zo bezighoudt.
Deirdre! Schikt het u dinsdag ook om het achste uur? Ik moet denzelfde avond nog richting de Havenstad, vandaar. Afwachtend. D.
BeantwoordenVerwijderenHeus, dat kan. Ik zie u dan om 20 uur.
BeantwoordenVerwijderenA bientot!