Bill

Omdat het vakantie is, werkte ik naast mijn reguliere dagen van de week ook eens op maandag. Maandag is schoonmaakdag, das ook weleens leuk. Omdat ik 's avonds thuis mensen te eten zou krijgen werkte ik een superkort dagje, van twaalf tot half vier. De dag begon zonnig, maar na een uurtje leek het wel een vooravond in november, zo donker werd t plotseling. Bovendien begon het met horten en stoten te regenen. Vanuit die regen kwamen drie mensen de winkel binnen. Een smal meisje, haar vriendje of broer, en haar (hun) vader. Een reusachtige man in een marineblauwe trenchcoat en camel broek, die naar mij brulde: 'BETSIEHIEHIE!!!' (en na het zien van mijn ontstelde blik) 'Hahaha, ik weet wel dat jij geen Betsie heet, hoor! Ik weet wel dat jij niet zo heet!!' 'Inderdaad, zo heet ik niet,' zei ik. 'Hoe denkt u dat ik heet?' De man, die er uitzag als een William-op-het-certificaat,-Bill-voor-intimi, kwam dichterbij, keek mij goed aan, en zei: 'Je ziet er nogal Caraïbisch uit. Ik denk dat jij Charlene heet. Of anders Wilma.' Op zaterdagen krijg ik minder goedgeluimde mensen voor mijn kiezen. Dit was vreemd, maar niet vreselijk hinderlijk. Ik vertelde hem mijn naam maar niet, ik denk niet dat hij daar overheen was gekomen. Bill wilde graag een theezeef, en die gaf ik hem. Einde verhaal.
Grappen in de stijl 'Wie van jullie is Betsie?/'Waar kan ik Betsie vinden?'/'Betsie is zeker aan het koken?'/'Is Betsie thuis?'hebben allemaal een baard. De winkel bestaat krap dertig jaar en hoewel ik pas anderhalf daarvan achter de toonbank sta, denk ik dat de pioniers vanaf dag één dit soort grappen hebben moeten aanhoren. Het zijn waarschijnlijk dezelfde vragenstellers die in de Mac vragen waar Old McDonald blijft, of de Bijenkorf niet ingaan zonder imkerpak. Vooralsnog heb ik liever Bills in de winkel dan Mevrouw Daadkracht. (lees hiervoor mijn eerdere blog Sjerp.) Ik kon er dan ook wel lachen. En de moraal van mijn korte verhaal? Nou, als iets voor de hand ligt, betekent nog niet dat je het moet pakken. Take note, Bill. Soit...