Pindakaas

Sinds een tijdje bezoek ik mijn sportschool frequent. Dit om de tien centimeter rug die ik dagelijks krimp weer terug te halen. Ondanks mijn goed ingerichte, ergonomische werkplek (zachte, echte bureaustoel, laptopstandaard en extern toetsenbord) gaat het leven van mijn rug niet over rozen. Ik ben soms ernstig gefrustreerd en wil dat niet vasthouden in mijn lichaam. Bovendien wil ik voorkomen dat mijn spieren afsterven (okee, okee, ik overdrijf...) en ben ik geneigd meer koffie te drinken (met de bijbehorende koekjes) louter omdat ik in tijden van stress eten als buffer wil gebruiken. (´oh, het gaat niet. Mmh, dan eerst maar een ´kop koffie´...')
Om ervoor te zorgen dat ik en twintig kilo extra straks mijn diploma in ontvangst moeten gaan nemen (´het was een hele strijd, en je kunt de volgende alweer aangaan, zien we´ ) bezoek ik dus de sportschool. Toch ben ik er niet zo vaak als de stamgasten. Klef als ze zijn, praten ze met ieder meisje, maar ze zijn meestal veel te oud, hebben een oranje mantan of meer spieren dan hersens.

Meer in my league valt Bruine David. Hij is zeker niet knap, maar het beste van een hoop kwaden. Deze jongen (hemel ja, het is een jongen, ondanks zijn wat fatterige maniertjes) valt tussen de wal en het schip. Hij traint zelf niet, en geeft geen reguliere lessen, maar mag wel achter de personeelsbalie komen. Blijkbaar is hij personeel, maar niet in functie. Ik was wel benieuwd naar wat hij precies deed. Tijdens een hijgend gesprek – ik op de loopband, hij naast mij – verhelderde hij het een en ander; hij werkt als los-vaste fysiotherapeut-in-opleiding en helpt op individuele basis mensen bij het trainen. We spraken over koetjes en kalfjes. Bruine David ziet eruit alsof hij etnisch gezien Aziatische inmenging heeft: zeer bruine huid, laag neusbeen, schuine spleetogen, hoge jukbeenderen, volle lippen, klein postuur. Vandaar mijn bijnaam Bruine David. Maar ach, van mij wordt ook wel gedacht dat ik Marokkaans of Braziliaans ben. Er is op dat soort dingen tegenwoordig geen peil meer te trekken. En dat hoeft ook niet. Ik had nog nooit zo over Bruine Davids etniciteit nagedacht, maar schatte hem in als half Indonesisch, half Koreaans, ofzo. De kans dat hij uit een geslacht kwam dat sinds de 12e eeuw slechts uit Ariërs heeft bestaan leek mij significant klein.
Afgelopen vrijdag had Bruine David, die mij sinds dat eerste gesprek stelselmatig negeerde, weer zin om te kletsen. Na de gebruikelijke vragen ('wat ga je in je weekend doen? 'hoe gaat het?') hadden we het over zijn op stapel staande vakantie. Samenvattend: hij ging een zeer sportieve vakantie tegemoet in Italië. Waarop ik reageerde: ik wil op mijn vakantie ook méér doen dan uitbrakken en feesten, maar een zeer sportieve vakantie, nee, dat trekt mij niet zo. Zelfs wintersport niet, al heb ik dat nog nooit gedaan. Ik zou het best een keer kunnen proberen.

'Ja,' zei Bruine David, 'nou, zo'n neger in de sneeuw, dat vind ik er altijd zo raar uitzien. Het is zo, ik weet niet, misplaatst. Die hele witte sneeuw en dan zo'n neger erin, ik vind het toch maar raar.'

Misschien was het omdat ik al ruim drie kwartier sport erop had zitten, dat ik minder heftig reageerde dan zou kunnen. Misschien was het het de gedachte dat Bruine David, bruin als hij is, wellicht zelf was weggepest van de piste of dat hij anderszins een complex had. Het enige wat ik kon opmerken was: 'Ja, dat kan ik me heel goed voorstellen, ik heb hetzelfde met polsstokspringende Japanners of Shauni Davis. Het is even wennen om een niet-Fries in zo'n schaatspak te zien. Maar op wintersport doen mensen juist hun best om zo bruin mogelijk te worden, dus zoveel verschil zal er wel niet zijn. Bovendien is 'het staat zo raar' geen reden om niet op wintersport te gaan. Ik denk niet dat Shauni 's ochtends opstaat, in de spiegel kijkt en denkt: het staat wel wat raar, maar ik ga toch maar voor de bijl. Jij wel? ' Bruine David kijkt me aan en zegt: 'Daar heb je gelijk in. Maar dat is toch anders. Zo'n neger in de sneeuw, geen gezicht.' Waarop ik zei: 'Ik weet niet waar je heen wilt. Ik denk bovendien niet dat jouw redenatie mensen tegenhoudt.' Bruine David: 'Je bent misschien geen neger, maar je bent wel gekleurd!' Ik: 'Jij toch ook?' Bruine David: 'Ja, dat is wel zo, ja. Nou, ga jij even lekker verder trainen...'

Ach. Ik kan deze CIOS-jongen ook niets kwalijk nemen. Ik was verbaasd door zijn vrijelijk gebruik van het sinds 1830 uit de mode geraakte woord 'neger' en weet ook nog niet, of hij daarmee zichzelf of mij bedoelde. Eigenlijk had ik hem moeten vragen: 'dus jij bent nog nooit op wintersport geweest?'
Ik kan Bruine David hier helemaal neersabelen. Ik kan doen alsof ik me persoonlijk aangevallen voel door zijn opmerking. Maar ik weet werkelijk niet, waar hij heen wilde. Wat had hij verwacht? ('Oh ja, dat vind ik ook altijd zoooo'n vreemd, raar, gezicht, ja, tis toch vreemd, ál die negers, en dat in die sneeuwwitte sneeuw, dat is toch vreselijk raar...?? ') Als hij me uit mijn tent had willen lokken is dat niet gelukt: ik voel me niet aangesproken door het woord 'neger' – ik denk dat niemand zich daardoor aangesproken voelt. Hij mag negers in de sneeuw vreemd vinden, ik vind hém vreemd. Waarschijnlijk gaat Bruine David op skivakantie in een gifgroen skipak en voelt hij zich unheimlich tussen álle negers die hij daar spot. Waarschijnlijk heeft hij het zo druk met negers kijken dat hij hij tegen een boom aan skiet. Ik weet niet wat Bruine David bezighoudt als hij op skivakantie is. Maar ik mag hopen dat hij op zijn aanstaande vakantie zijn aandacht bij het klimmen houdt. Want Indonesisch-Koreaanse pindakaas uit de Toscaanse vallei, nee, dat wil echt niemand eten. Het ziet er zo raar uit...